Vandaag zijn we aangekomen in Kathmandu en hebben we vanaf het vliegveld een bezoek gebracht aan een familie die vanaf het begin betrokken is bij de stichting. Door de zorg voor deze familie is de stichting ontstaan, waar nu een kindertehuis en een schoolkantine in Chitwan is gebouwd.
Toen we bij hen thuis kwamen in Kathmandu schrok ik van de ruimte (iets van 4×3 meter) waarin ze dus samen slapen, eten en koken, dan wordt je dus geconfronteerd met de realiteit waarin zij leven en moest ik even slikken en werd daar ook emotioneel van hoe erbarmelijk hun leefomgeving is.
Iedereen van de familie was er ook en hadden zij kerrie kip, rijst en atjar voor ons gemaakt. Wat me opviel was dat ik alleen het goede vlees kreeg (geen botten). Dus de gasten kregen het beste voorgeschoteld.
Na het eten namen wij afscheid en namen zij afscheid door mijn voeten aan te raken (pranam of ashirwad). Dat zal een westerling niet zoveel zeggen, maar in de indiaanse c.q. hindoestaanse cultuur is dat een teken van diep respect van diegene die doet, heeft voor de ander. De enige- en ook mijn laatste keer dat ik dat zelf gedaan had was bij mijn oma toen zij op haar sterfbed lag.
Werd dus overmand door emoties, immers ik ben niemand van de familie en heb ik een korte wandeling gemaakt om mezelf even te hervinden.
Vervolgens op naar het hotel wat midden in de wijk Thamel ligt. Deze buurt staat bekend als het centrum voor hikers. Ik zag op de heenweg het Mayfair hotel en werd ik herinnerd aan de luxe hotels en resorts waar ik allemaal verbleven heb. Het hotel waar ik verbleef was dus geen 4 of 5 sterren hotel maar een 1 ster, dus basic en nog eens basic. Het enige wat er wel was een airco. Zei ook tegen mezelf: je wilde dit en nu ook niet zeuren maar omarmen en doorleven.
Al op de eerste dag al geconfronteerd worden met wat voor een leven je in Nederland hebt en eigenlijk alles voorhanden is. Tegelijkertijd hoe anders, wellicht zelf oneerlijk het is voor de mensen die het niet hebben, maakt niet uit of dat het Nepal of een ander land is…
Dit is waarom ik er ook ben, om te leren en iets terug te doen
Voor diegene die een alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
