Ik werd opeens verrast met de mededeling dat ik een van deze dagen een presentatie moest gaan geven aan de school waar de stichting ook verbonden mee is. Waarom ? vroeg ik, merkte direct weerstand bij mezelf, had ik niet gepland. Het antwoord was vrij simpel: “Sammy wat wil je de kinderen hier meegeven ter inspiratie, heb je dan niets geleerd?”. Dus ik was snel uitgepraat en ben ik een beetje mokkend begonnen met het maken van een presentatie.
Heb zoals de meeste dat tegenwoordig doen, ChatGPT gevraagd om een presentatie voor mij te maken inclusief de juiste prompts (dat is tegen ChatGPT vertellen hoe- en op welke wijze bepaalde zaken beschreven moeten worden). Helaas wat er gemaakt was door ChatGPT zag er weliswaar gelikt uit maar vond het verre van inspirerend en voelde dat het niet van mij was. Dus toch maar op de oude welbekende manier aan de slag met MS-Word en PowerPoint, (soms is het oude ook gewoon leuk om te doen, ondanks dat het dan wat langer duurt).
Maar voordat ik ging presenteren werd ons verzocht om eerst kennis te maken met de directie/management van de school. En jawel, ook hier werden we officieel onthaald met de, in de tussentijd bekende, bloemen, rode stip op voorhoofd (tika) en Nepalese sjaal. Ook stonden er kinderen in een erehaag die ons begroeten. Mooi om te zien, maar zoals eerder beschreven in een andere blog, ontzettend ongemakkelijk.
Op deze school heeft de stichting zorg gedragen dat er een multifunctionele kantine ruimte is gebouwd, enerzijds zodat de kinderen overdekt kunnen eten en anderzijds voor vaardigheidstrainingen voor de horeca om bijv. kok of serveerster te worden.
Hier in Nepal hanteren ze net als alle voormalige Britse koloniën een schooluniform en dat heeft wel wat. Nooit geen discussie dat het ene kind NIKE schoenen heeft of een Gucci trui, iedereen is “gelijk”. Daarnaast is het een mooi gezicht te zien dat alle kinderen, van klein tot groot, hetzelfde aan hebben en straalt het ook een vorm van discipline en eensgezindheid uit.
Tijdens de rondleiding werden we aan alle groepen geïntroduceerd, veel kinderen in totaal rond de 550!. Een aantal van de kinderen woont in het kinderhuis en een andere gedeelte woont thuis bij zijn/haar eigen gezin, maar support de stichting de kinderen met school.
Na een uitvoerige kennismaking met de directie en een aantal docenten in gesprek gegaan met de docent die IT les geeft. Superleuke jonge man en heb ik gevraagd om het lesmateriaal in te mogen zien. Natuurlijk wist ik op voorhand al dat ze wat achterliepen, maar man o man: ze lopen serieus een aantal decennia achter !!.
Het lesmateriaal waar ze hier les in geven, kun je het beste vergelijken met de begin jaren 90, dus de opkomst van een PC en Microsoft Windows 3.11 for Workgroups. Wellicht ken je nog de welkbekende PC-privé projecten die toentertijd door de staat gestimuleerd werd. Heel Nederland ging aan de PC. Ik heb aan de docent aangegeven dat als je hier nog les in geeft, je nooit kunt versnellen in kennis en maatschappij, hetgeen wat er toch echt nodig is in een ontwikkelingsland als Nepal en heb hem aangeboden lesmateriaal te ontwikkelen die meer van deze tijd is.
Lessen over hoeveel RAM er in een PC zit, is achterhaald en niet meer relevant. Hierdoor zullen de leerlingen altijd een structurele achterstand hebben, hetgeen niet wenselijk is. Ik weet ook dat ik dit probleem niet ga oplossen, maar heb wel gevraagd of dat ik een aantal lessen mag geven en heb ik daar goedkeuring op gehad. Ik heb besloten om de kinderen te inspireren om een aantal lessen te geven over Cybersecurity en AI, hoe leuk is dat.
En natuurlijk heb ik een paar dagen later mijn presentatie gegeven en was dat even wennen, maar ben trots en dankbaar dat ik dit mocht doen en hoop ergens dat ik een aantal leerlingen geïnspireerd heb, als zou het er maar één leerling zijn, dan zou ik daar heel blij van worden.
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
