De grens van Turkije komt in zicht, ik ben in Komotini (Griekenland) wat ongeveer 100 km van de grens van Turkije ligt. Vanuit Blagroevad had ik de trein gepakt naar Griekenland, waar ik in Thessaloniki mijn fietsreis richting Istanboel heb vervolgd, een route met minder (agressieve) honden maar wel met weer een nieuwe uitdaging waar ik jullie in deze blog meer over ga vertellen! De kust van Griekenland is prachtig, de weg is vlak en met prima kwaliteit wegdek waardoor je lekker kunt doorfietsen. Hierdoor is het daarom ook de ideale leefomgeving van de meest voorkomende natuurlijke vijand van de fietsreiziger: een wezen die gemiddeld 100 maal zwaarder is dan een fietser en 10 keer groter, en snelheden tot (ver) boven de 100 km per uur kunnen behalen! Dit wezen wordt door vele mensen aanbeden en gebruikt om zich te verplaatsen, de volledige naam hiervan is automobiel maar ze wordt in het kort ook wel auto genoemd. De mensen die dit wezen berijden worden automobilisten genoemd, en hiervan zijn er erg veel op dit gedeelte van mijn fietsroute!
Brullend en razend denderen ze langs me heen op de weg, ze lijken weinig empathie te hebben voor de kwetsbare fietsreiziger, maar gelukkig is er vaak wel een vluchtstrook waardoor ik op enige afstand van de auto’s kan blijven. Ik dacht vroeger altijd dat mensen veranderen zodra ze het gaspedaal intrappen, zoals illustrerend uitgelegd in deze klassieke tekenfilm ‘’Motor Mania’’ met Goofy in de hoofdrol. Maar inmiddels heb ik een nieuwe – meer wetenschappelijke – theorie ontwikkeld waarom de automobilist schijnbaar zo weinig empathie heeft ten opzichte van de fietsreiziger, waarbij de oorzaak vanuit natuurkundige wetten kan worden uitgelegd. En wel door middel van de formules E=mc2 en Ek=½ mv2. Deze formules kunnen worden toegepast in de volgende berekening: indien de fietser 18 km/u rijdt en de auto 90 km/u, ervaart de fietser de auto brullend en razend, omdat zijn grote massa veel energie bevat (E=mc2) en zijn hoge snelheid extra kinetische energie (Ek=½ mv2) toevoegt, terwijl de automobilist de fietser juist stil en langzaam ziet bewegen; snelheid en kracht zijn dus altijd relatief voor de waarnemer! En daarom begrijp ik waarom veel automobilisten de fietsreiziger niet begrijpen…. omdat ze simpelweg een heel andere waarneming hebben vanuit de auto 😊
In Nederland zijn veel automobilisten ook fietser en zijn er overal fietspaden waardoor het voor een fietser een stuk veiliger is dan in Griekenland, waar weinig mensen fietsen en er ook geen fietspaden zijn. Maar dit was niet altijd het geval in Nederland, hierbij een stukje geschiedenis om te begrijpen waarom we vandaag de dag zo een prachtige fietsinfrastructuur hebben (die ik wel een beetje mis…). Fietspaden in Nederland ontstonden begin van de 20e eeuw, toen fietsen populair werden omdat de fiets betaalbaar werd voor veel mensen. In de jaren ’20 en ’30 kwamen de eerste vrijliggende fietspaden langs drukke wegen maar in de steden werd het verkeer steeds drukker met auto’s. Na de Tweede Wereldoorlog nam het autoverkeer namelijk sterk toe, omdat de auto nu voor iedereen betaalbaar werd. Pas in de jaren ’70, door de oliecrisis en protesten als “Stop de Kindermoord”, kreeg de fiets gelukkig weer prioriteit en is er vanaf deze periode – langzaam maar zeker – een uitgebreid en veilig netwerk van fietspaden opgebouwd. In de volgende video kun je hier alles over zien.
Het voordeel van de drukkere wegen is wel dat de andere natuurlijke vijand van de fietsreiziger, de hond, ook niet van auto’s houdt en daarom drukke wegen vermijdt. Op de rustige wegen, langs dorpen en boerderijen, zijn er in Griekenland wel de nodige waak- en zwerfhonden, dus ik heb besloten om toch maar de drukkere autoweg te nemen want ik heb wel een beetje genoeg van door hondenachtervolgingen 😊. Maar ik heb ook een paar prachtige stukken langs de kust van Griekenland gefietst en het eiland Thasos bezocht, maar het blijkt dat de auto’s daar – net als ik – ook met de boot heen kunnen gaan…. Maar nog even volhouden en dan ben ik als alles volgens plan gaat aan het einde van de week in Istanbul! Ik heb inmiddels al een stuk meer gefietst dan 3.000 km, het blijkt dat mijn berekening toch iets te positief was en enkel mogelijk zou zijn om via de snelweg vanuit Nederland naar Istanbul te gaan, wat op de fiets geen goed idee is. Hierbij alvast wat mooie muziek over mijn einddoel van mijn fietssponsortocht.
Wordt (nog eenmaal) vervolgd!
De route op de kaart:
https://www.travellerspoint.com/map/#/trip/1557653
Foto’s zijn te vinden op:
https://www.travellerspoint.com/photos/stream/users/robertockhuizen/
Je kunt ook nog mijn fietsdagboekje lezen:
https://fietssponsortocht.travellerspoint.com/10/
En wil jij bijdragen aan betere onderwijskansen voor kinderen in Nepal? Je kunt mijn actie steunen via: https://projectnest.org/campaigns/fietstocht-van-amsteredam-naar-istanbul
