Het is bijzonder om te zien dat de wijze waarop hier les wordt gegeven gebaseerd is op theorie. Het principe van praktijkgericht opleiden kennen ze hier niet.
Enige tijd geleden is de stichting een verkenning opgestart om een Proof of Concept (POC) op te starten waarbij er twee groepen (10 personen per groep) een praktijkgerichte opleiding krijgen.
Dit heeft geleid dat we onlangs een praktijkgerichte trainer hebben gevonden en wij daar uitvoerig onze wensen- en eisen mee hebben besproken. Wat bijzonder was; waren de vragen die wij gesteld hadden: “wanneer ben je als trainer en als student blij? en hoe zorgen jullie ervoor dat de leerlingen het ook leuk vinden?” Hieruit bleek al snel dat ze het hebben van plezier niet echt adresseren en wij vanuit onze westerse/Nederlandse achtergrond het hebben van “werkplezier” juist heel belangrijk vinden.
Anyways: we hebben in ieder geval duidelijk aangegeven dat het voor ons als stichting belangrijk is om deze POC succesvol te laten zijn, zodat bij goede evaluatie wij dit uit kunnen breiden met andere praktijkgerichte opleidingen en/of de bestaande opleidingen uit kunnen breiden van een basistraining tot aan een expert op een bepaald gebied inclusief een baangarantie.
Wat voor ons als vanzelfsprekend is, is nieuw als gedachtegoed voor de mensen die we allemaal spreken. Ikzelf zie dit als een grote kans voor de studenten om ze, naast hun reguliere opleiding, praktijkgericht op te leiden, zodat ze direct ook kunnen gaan werken. En hoe mooi is het dan als wij het voorbeeld kunnen geven hoe het anders kan, iets met klein beginnen en groot maken. Daarom zijn er ook gesprekken met verschillende (lokale) personen zoals bijvoorbeeld een “Ward president” die we betrokken hebben bij de start van deze opleiding. (Een “Ward president kun je het beste zien als een soort van lokale burgemeester voor een bepaald dorp/stad/gebied binnen een provincie in Nepal).
En je raadt het wellicht al: ook weer een officiële opening met mooie bloemen, rode stip op voorhoofd (tika) en Nepalese sjaal. (In de tussentijd heb ik al wel verschillende kleuren sjaals en ben ik deze ook aan het sparen).
Ik merk dat ze cultureel gezien alles heel formeel doen en dat iedereen in de picture wil staan om naar de buitenwereld te laten zien dat ze ergens in betrokken zijn. Naast de “Ward president” en andere lokale (belangrijke) personen was de lokale pers ook uitgenodigd en zijn er veel foto’s en filmpjes gemaakt. Ik hoop dat deze aandacht een positieve bijdrage levert in de media en bij de burgers, zodat ze lezen/horen wat we aan het doen zijn als stichting.
Een aantal weken zijn we later spontaan langs geweest en was het goed om te zien dat de leerlingen het serieus oppakte en dat er ook een leuke sfeer was. Ben benieuwd naar de uitkomsten van de tussentijdse evaluatie, voor nu ziet het er heel goed uit !
Ikzelf zie hier een aanknopingspunt (ook voor mezelf) om dit ook te gaan doen voor IT gerelateerde opleidingen, zoals Cyber Security en AI en ga dit de aankomende periode zelf verkennen wat er mogelijk is.
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
