Na meer dan 3.500 km fietsen in twee maanden tijd, is het einddoel van mijn fietssponsortocht bereikt, een stad die in de loop van meer dan 2.500 jaar geschiedenis vele namen heeft gehad maar sinds 1926 officieel Istanbul heet. Hierbij een korte geschiedenis van deze fascinerende stad die in 600 voor Chr. is gesticht door de Grieken als Byzantium, een Griekse kolonie die door de gunstige ligging aan de Bosporus uitgroeide tot een bloeiende handelsplaats. In de 4e eeuw voor Chr. werd zij veroverd door Alexander de Grote van Macedonië, die zijn rijk uitbreidde tot ver voorbij Griekenland door het enorme Perzische rijk te veroveren. De Grieken verloren in 146 voor Chr. Byzantium aan de Romeinen en onder de Romeinse keizer Constantijn de Grote werd zij in 330 na Chr. omgedoopt tot Constantinopel, ook wel Nova Roma (Nieuw Rome) genoemd, de nieuwe hoofdstad van het Romeinse rijk. Uit deze periode stammen grootse bouwwerken zoals de Hagia Sophia, het hippodroom en de waterwerken zoals de Basilica Cisterne.
In 1453 veroverde sultan Mehmet de Veroveraar de stad en begon de bloeitijd onder het Ottomaanse rijk. Nieuwe paleizen zoals het Topkapıpaleis, moskeeën en badhuizen gaven de stad haar grandeur terug. In de 19e eeuw schitterde Istanbul opnieuw als diplomatiek en cultureel centrum van Europa en na de val van het Ottomaanse rijk in 1922 leidde Mustafa Kemal Atatürk Turkije het moderne tijdperk in en kreeg de stad in 1926 officieel de naam Istanbul. Hoewel Ankara sindsdien de hoofdstad is, groeide Istanbul explosief: van een miljoen inwoners na de Tweede Wereldoorlog tot tegenwoordig zo’n 16 miljoen. Daarmee behoort de stad tot de grootste metropolen ter wereld en een plek waar de erfenis van Grieken, Romeinen, Byzantijnen en Ottomanen nog altijd zichtbaar samenkomt. En dus een fantastische stad om geschiedenis te gaan studeren, ik heb daar heel erg veel zin in!
Het was best nog wel een uitdaging om het laatste stuk vanuit Griekenland naar Istanbul te komen, het is een nogal drukke weg om te fietsen en ook qua landschap ook best wel saai. Daarom was ik super blij om twee andere fietsers tegen te komen in Alexandroupolis, namelijk Elize en Mathis, die ook naar Istanbul aan het fietsen zijn. Dan gaan we een dag gezellig samen fietsen, leuk! Ze hadden een route gevonden naar de Turkse grens die niet langs de drukke weg ging, en het was een zeer gezellige dag geworden waarbij we samen de grens over zijn gestoken naar Turkije. Een uitstekende manier dus om het (bijna) laatste saaie stuk fietsen te veranderen naar een supergezellige dag 😊. De grensovergang is een erg drukke weg maar door de strenge grenscontroles is er na de grens weinig verkeer dus kunnen we even een groepsfoto maken met het bord ‘’welkom in Turkije’’ en fietsen we naar Kesan. Daar scheiden onze (fiets)wegen weer en nadat ik naar Tekirdag ben gefietst was het plan om vanaf daar een ferry naar Istanbul te nemen. Het laatste stuk naar Istanbul is namelijk verschrikkelijk druk met autoverkeer en deze weg is niet veilig voor fietsers.
Eenmaal aangekomen bij de haven in Tekirdag werd mij echter uitgelegd dat er geen ferries rechtstreeks naar Istanbul gaan! Ik moet dan eerst de zee van Marmara oversteken en dan is er vanaf daar een ferry naar Istanbul, maar dat is een enorme omweg. Er is ook geen trein dus de enige optie is de bus, maar daar mogen officieel geen fietsen mee. Ik benadruk officieel omdat er wel een manier is om je fiets mee te kunnen nemen, en dat is om de buschauffeur genoeg geld te geven zodat hij wel wil helpen. En inderdaad, voor genoeg Turkse lira’s kon ik mijn fiets meenemen en kon ik de laatste 125 km naar Istanbul veilig afleggen. Tijdens deze rit zag ik hoe gevaarlijk het verkeer werd de dichterbij we bij Istanbul kwamen, en was blij dat ik de bus had genomen in plaats van te fietsen. In deze blog staat goed omschreven waarom fietsen in Istanbul zo een uitdaging is, de volgende statement vat het mooi samen: ‘’Om in deze kolos van een stad te rijden, moet je een aantal speciale krachten, stalen zenuwen en vooral het geduld van een heilige hebben‘’ Net als bij de hondenproblemen in Bulgarije gaat hier mijn belofte om veilig te blijven voorop en vind ik de bus een beter plan, en zo ben ik heelhuids in Istanbul aangekomen waar ik de metro heb genomen en ben gaan lopen met mijn fiets 😊
En zo eindigt dus mijn fietssponsortocht van Nederland naar Istanbul en begint mijn academische avontuur van een semester geschiedenis studeren aan de Boğaziçi universiteit. Dat ik ontzettend bevoorrecht ben blijkt wel uit de reacties die ik krijg van de mensen in Istanbul als ik vertel dat ik hier ga studeren; namelijk dat dit een van de beste universiteiten in Turkije is. Ik ben dus erg dankbaar dat ik hier een semester mag gaan studeren en realiseer me dat ik mezelf gelukkig mag prijzen dat ik deze kans heb kunnen krijgen. Dat is zeker niet voor iedereen een mogelijkheid, voor kansarme weeskinderen in Nepal is educatie essentieel om zelfredzaam te kunnen worden en kansen te creëren voor een betere toekomst. Dus voor iedereen die hieraan een bijdrage heeft geleverd, ontzettend bedankt!! En voor iedereen die denkt: Robert heeft nu laten zien dat hij echt naar Istanbul is gefietst, doneren kan nog steeds 😊
En tot slot heel erg bedankt voor het volgen mijn van fietsavonturen de afgelopen twee maanden!!
Fietsgroetjes uit Istanbul,
Robert
De route op de kaart:
https://www.travellerspoint.com/map/#/trip/1557653
Foto’s zijn te vinden op:
https://www.travellerspoint.com/photos/stream/users/robertockhuizen/
En wil jij nog bijdragen aan betere onderwijskansen voor kinderen in Nepal? Je kunt mijn actie steunen via: https://projectnest.org/campaigns/fietstocht-van-amsteredam-naar-istanbul
