Nu gaan we het over een passie hebben van mij. Ik kook graag (althans als ik de tijd heb en neem). De eerste dag had ik al gezien wat de koks in het kinderhuis elke dag aan eten maken voor de kinderen maar ook voor hunzelf dacht ik ook, zo dat is best wat om voor iedereen elke dag (ontbijt, lunch als ze niet op school zijn) en avondeten te maken en zoals eerder geschreven had ik gevraagd om ook mee te helpen of voor hun te koken. Dat is even wat anders dan voor 3 tot 5 personen te koken !
De potten en pannen zijn serieus groot en heb ik de eerste dag mezelf al vergist in het toevoegen van zout. Ikzelf vond het gerecht wat ik had gemaakt te zout, maar werd verrast dat de koks vonden dat er juist wat zout bij mocht… Blijkt dat ze hier gewend zijn te koken met veel zout. Tja hoe leg je uit dat dat eigenlijk niet zo gezond is?
Los van de taalbarrière vindt ik leuk om in de kleine keuken aan de slag te gaan. Het enige wat ikzelf zwaar vind is dat het er erg warm is qua temperatuur en er weinig open staat zodat er frisse lucht binnen komt. Nu moet ik wel uitleggen dat het hier in Chitwan gemiddeld 32 tot 40 graden is, dus weinig frisse lucht en deze periode is het ook het regenseizoen. Dit maakt dat er een hoge luchtvochtigheid is, iets waar mijn lichaam niet zo goed tegen kan. Kortom ik zweet me helemaal leeg en moet dus ook veel water drinken.
Qua eten is het niet veel anders dan de Surinaams Hindoestaanse en Indiase keuken dus ken ik heel veel. Het grote verschil dat zijn de kruiden die ze hier gebruiken. Veel van de kruiden/specerijen ik niet. In de Surinaams Hindoestaanse keuken bak je de kruiden/specerijen mee met de uiten, knoflook en peper. In de Nepalese keuken doen ze de kruiden/specerijen pas erbij als het eten al gaar is. Dus een beetje omgedraaide wereld.
In Nepal is het nationale gerecht Dahl Bat en wordt het geserveerd in een schaal (tharia) en bestaat uit spinazie (baghie), dahl (een soort van linzensoep), rijst of roti en kousenband met aardappelen of aubergine en chutney. Sambal kennen ze hier niet, hoeft ook niet omdat alles wat ze bereiden altijd pittig wordt gemaakt (hele kleine maar hete pepers). Als je dit bestelt in een restaurant dan kun je onbeperkt bijbestellen, een soort van all you can eat principe en dat voor nog geen € 2,50.
In het kinderhuis wordt de meeste dagen vegetarisch gegeten en is het vaak Dahl Bat en dan variëren ze met de groenten anders wordt het elke dag eenzijdig. Een van de keren dat ik 10 kilo kip aan het maken was vroeg ik aan de koks welke groenten zij erbij wilden maken en gaven ze glimlachend aan dat als de kinderen vlees (kip) eten zij de ervaring hadden dat de kinderen de kip alleen met rijst aten en de groenten niet gegeten worden.
Het was dan ook hartverwarmend dat vele kinderen mij kwamen bedanken voor hetgeen ik gemaakt had, want deze bereiding van kip kende ze niet. Dat maakte mij blij, ondanks het gemis van veel wat ze niet hebben of kennen en dat ze dankbaar zijn, iets met hartverwarmend maar ook een beetje verdrietig..
Bij de volgende update(s) zal ik mijn ervaring en bevindingen met jullie delen van de rest van mijn programma.
Ik heb overigens besloten om na deze best bijzondere weken even wat anders te gaan doen en ga of een paar dagen een lange wandeltocht doen of we pakken de auto en gaan Nepal verkennen en zien waar we terecht komen.
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
