Terwijl dit de laatste update is die ik voor jullie schrijf, kijk ik uit mijn raam naar buiten: heerlijk druilerig en regenachtig weer met een lekkere wind. Hoe fijn ik het vind om weer thuis te zijn en te genieten van dit weer. Ik besef me heel goed dat deze laatste updates wat later zijn dan ik eerder had gecommuniceerd. De redenen hiervoor zijn: ik heb moeite om te wennen aan de gejaagdheid hier in Nederland en weer te “aarden”, maar ook de wetenschap dat mijn vrijwilligerswerk in Nepal afgelopen is, iets van een soort van rouwproces. De enige file die ik heb meegemaakt in Chitwan was wanneer er een olifant eventjes de verkeerde kant op liep. Ja, dan is het hier simpelweg druk en gejaagd, terwijl ik hier toch echt vandaan kom.
Op de achtergrond heb ik de radio aanstaan en luister ik naar de diverse onderwerpen die ons op dit moment in Nederland bezighouden. Het gaat over op wie we willen gaan stemmen, over hoeveel duizend asielzoekers per week in Nederland binnenkomen en hoeveel er in de politiek gejokt wordt, en ga maar door.
De afgelopen weken heb ik me ondergedompeld in een ander land en haar cultuur en heb ik de kans gekregen om vrijwilligerswerk te doen voor de stichting. Ik heb van alles mogen ondernemen en veel geleerd. Ik heb ook achtergelaten wat ik niet (meer) nodig heb en neem mooie en dankbare herinneringen mee en kijk uit wat de toekomst mij zal brengen.
Een van de belangrijkste lessen die ik geleerd heb is: “Sammy, stop met zeuren, je bent opgegroeid in een van de rijkste landen ter wereld (factcheck: nummer 4 van de wereld). We zijn in Nederland vergeten hoe dankbaar we hiervoor mogen zijn en dat wij beschikking hebben tot heel veel, zeker als je het tegenovergestelde meemaakt, voelt en beleeft in een land als Nepal of elk ander ontwikkelingsland”.
Ik kom dus niet terug als een yogi die nu alles weet, maar ben ik simpelweg dankbaar voor het leven dat ik in Nederland mag hebben, zoals velen van jullie. Het is goed om er even niet te zijn en je in een een totaal andere omgeving te begeven. Alleen dan is het voelbaar wat gelukkig zijn betekent. Dat gaat dus niet over mooie auto’s, huizen en titels. Maar over warmte, genegenheid en liefde. En ook om dit te kunnen geven en te ontvangen (iets waar ik zelf ingewikkeld van wordt, omdat het dan te dicht bij me komt). Achteraf gezien had ik dit veel eerder moeten doen.
Een van de allermoeilijkste dingen vond ik om met de kinderen iets te ondernemen. Dit heeft natuurlijk iets te maken met bindings- en/of verlatingsangst die je als mens kunt hebben. Ik heb mijn best gedaan om mezelf mentaal goed te beschermen en dit is helaas niet helemaal gelukt. Of het nou de kinderen waren of het personeel dat elke dag voor de kinderen aan de slag was. Ik ben wel een beetje gehecht geraakt aan velen van hen.
Al vanaf de eerste kennismaking met eenieder van hen; de leuke momenten dat ik met de kinderen had met bijvoorbeeld aan ChatGPT allerlei vragen te stellen en dan samen te lachen over de uitkomsten. De diverse momenten over de gehele duur van mijn verblijf dat je elkaar ziet en spreekt en met elkaar omgaat. Hoe verwonderd ze waren dat ik als man kon koken en hoe heerlijk ze mijn chicken masala (kerriekip) vonden, wat ik dus meerdere keren voor ze heb moeten / mogen koken. Hoe lief en aardig zij met elkaar omgaan als één familie.
Ik kan echt zeggen dat het kinderhuis een veilige omgeving voor deze kinderen is. Zodra je daar ook binnenkomt, ervaar je dus ook de rust en veiligheid, hetgeen belangrijk is voor de tijd dat ze daar verblijven, maar ook voor hun persoonlijke ontwikkeling. Daar mag de stichting echt trots op zijn.
Alhoewel ik dat niet snel zal toegeven, heb ik mij echt verwonderd over hoe open en flexibel de kinderen, maar ook het personeel waren, zeker als je in de eerdere blogs gelezen hebt wat voor achtergrond zij allemaal hebben. Zij kunnen zich snel aanpassen aan veranderingen of omgevingen, mooi om dat te zien en mee te mogen maken en te leren.
Op een bepaald moment gingen de weken snel voorbij en heb ik met de stichting besproken om iets te willen doen voor het personeel en de kinderen. Ik had een budget beschikbaar gesteld en zij hebben ervoor gekozen om kleding te kopen voor de kinderen en het personeel. Dit had ik beter moeten inschatten, want met alle kinderen op pad om kleding te kopen op een hele hete dag (± 40 graden, geen wind en hoge luchtvochtigheid), dat heb ik geweten, maar het is uiteindelijk gelukt. En terwijl ik weet dat het niet iets blijvends is, was de blijdschap op hun gezichten een cadeau dat je zelf niet zo snel vergeet.
De volgende dag voor het avondeten werd ik in een van de lokalen verrast en bleek dat elk kind een tekening had gemaakt voor mijn afscheid. Dat deed mij natuurlijk iets, wetende dat ik ze voorlopig niet meer (fysiek) zal zien en spreken, iets met verdriet..
Voor mijn afscheid had ik een afscheidstekst geschreven die ik voorgelezen heb aan het personeel en aan de kinderen. Deze tekst werd door een personeelslid van het Engels naar het Nepalees vertaald. Ik deel een gedeelte van de tekst met jullie, omdat deze tekst heel dicht bij me staat en ik hoop dat jullie, alhoewel op afstand, ook voelen waar ik dankbaar voor ben:
“I want to thank you all for how you have welcomed me in the past 2 months and I’m very grateful for how you took care of me.
Despite the fact that you don’t have much, each and every one of you is puur, sincere, and warm-hearted, and that is true wealth. Thank you for this important lesson.
I have enjoyed cooking for you and the children and I’m happy that I could cook together with you. Also, the way you take care of the children in the hostel is grateful work; these kids wouldn’t have a future without you, the NGO, hostel and school.
My work here is now ended and I will continue working for this beautiful NGO and will be back.
En als laatste: Ik ben trots en dankbaar dat ik zoveel steun heb gehad van een ieder van jullie. Diegenen die hebben gedoneerd, hebben zorg gedragen dat er een totaalbedrag van € 6700,= is opgehaald voor het bekostigen van de maaltijden voor de kinderen voor 1 jaar. Hoe geweldig dit is en hoe dankbaar ik, de stichting en de kinderen daarvoor zijn!!
Sammy
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
