Heb de eerste nacht in Chitwan niet goed geslapen als gevolg van nog moe zijn van de lange reis van Kathmandu naar Chitwan. Was ook nog onder de indruk hoe wij de avond daarvoor werden onthaald door het personeel en de kinderen van het kinderhuis. Een ontvangst met een traditioneel tintje, rode stip op je voorhoofd (tika) en een Nepalese sjaal om je nek en bloemstukjes die de kinderen voor ons hadden gemaakt.
De omgeving van Chitwan is laaggelegen ten opzichte van Kathmandu en waar het in Kathmandu superdruk en chaotisch was, is Chitwan groen en nog eens groen en heel erg rustig. Het grenst tegen een oerwoud aan. Op dit moment is hier het regenseizoen en regent het regelmatig en komt het met bakken uit de hemel en is het hier gemiddeld tussen de 32 en 40 graden met een hoge luchtvochtigheid, iets waar ik altijd veel last van heb met als gevolg dat ik veel vocht verlies door het zweten. Dus betekent dat ik veel water (moet) drinken wil ik een beetje gehydrateerd blijven.
In de ochtend kennis gemaakt met al het personeel en heb ik een uitvoerige rondleiding gekregen in het kinderhuis. Het is een groot (gesloten) terrein waarin de kinderen slapen, eten, leren en spelen. Mooi opgezet met de beperkte middelen die er zijn.
De verhouding is 70% meiden en 30% jongens in variërende leeftijden, de jongste is 8 jaar oud en de oudste is net 18 jaar geworden.
En natuurlijk was ik benieuwd naar de keuken en heb daar rond mogen snuffelen, welke potten en pannen en kruiden zij in Nepal gebruiken en direct afgesproken met de vrouwelijke koks dat ik graag voor het personeel en de kinderen wil koken, iets wat ik leuk vindt om te doen en tegelijkertijd ook kennis op doe van de Nepalese keuken.
Op de suggestie om ze kennis te laten maken met de Nederlandse pot AGV (aardappelen, groente en vlees) kreeg ik te horen dat ze dit in alle waarschijnlijkheid niet zullen gaan eten. Ze eten voornamelijk rijst of roti/naan/paratha (dat zijn die Indiaanse/Surinaamse pannenkoeken) met groenten en 1 x in de week vlees en 1 x in de week vis.
Vervolgens ook kennisgemaakt met de manager van het kinderhuis en een aantal vergaderingen bijgewoond om te begrijpen hoe het kinderhuis gerund worden. Best interessant om te horen en mooi om te vernemen dat het welzijn van de kinderen centraal staat in hun operatie. Immers dat is waar het uiteindelijk om gaat, dat de kinderen ondanks een slechte start een mooie tijd kunnen hebben en dat er voor ze gezorgd wordt, iets waar ieder kind recht op heeft in mijn optiek.
Ik merk dat ik veel last heb van emoties die heen en weer gaan. Gaat voornamelijk hoe erg de armoede is, de mensen hier ondanks alles hartelijk en warm zijn en hoe blij ik voor de kinderen ben dat ze een “thuis” hebben. Je wilt gelijk zoveel doen maar dat gaat niet lukken en moet geduld hebben om het allemaal een plekje te geven.
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
