De meeste kinderen die verblijven in het kinderhuis hebben een familie, een achtergrond en allen hun geschiedenis/eigen verhaal, zoals wij die ook hebben, echter vaak ontwricht, deels verweesd, leven in extreme armoede of getraumatiseerd.
De bedoeling is om regelmatig de dorpen waar één kind of meerdere kinderen vandaan komen te bezoeken, zodat ik antwoord krijg op mijn vraag: “op basis van welke criteria worden kinderen opgenomen in het kinderhuis?”.
In dit geval gaat het over een kind die uit een bergdorp vandaan komt. Dit kind is als baby achtergelaten in het oerwoud, omdat haar moeder geen perspectief zag om voor haar te zorgen. De oma van dit kind kwam daarachter en heeft het kind toen opgehaald en zelf opgevoed. Later toen de vader van het kind door een ongeval kwam te overlijden, vielen alle inkomsten weg. Het gezin bestond uit 4 kinderen, oma en moeder. Ze moesten met € 15 per maand rond komen voor 6 gezinsleden. Zo is het kind uiteindelijk terecht gekomen in het kinderhuis.
Toen ik dit verhaal voor het eerst hoorde vond ik het verschrikkelijk voor het kind en kon niet goed bevatten dat een moeder haar eigen kind in het oerwoud zou achterlaten, wat bezielde deze vrouw toch om dit te doen? En ergens weet ik ook dat ik de volledige context moet begrijpen en het geheel moet zien, voordat ik een mening kan vormen, maar merkte dat het mij niet los liet, iets met onbegrip en ook een beetje woede. Hoe kon een moeder dit haar eigen kind aandoen?
Na een reis van een paar uur kwamen we aan in het bergdorpje. Wat een mooie idyllische omgeving dacht ik bij het uitstappen, zo mooi hoog in de bergen, wat een ruimte, rust en alles groen. Ook was ik op basis van nieuwe opgedane ervaring bewust van de armoede dus was mentaal voorbereid, dacht ik….
We gingen op bezoek naar de moeder van het kind, zij was op dat moment niet thuis en was onderweg, maar de oma van het kind was wel thuis en werden we welkom geheten in hun thuis. Tja woorden schieten mij dan te kort om het goed te beschrijven, eigenlijk wat wij in Nederland als een schuurtje zouden zien. Hierin verblijft en vertoeft de gehele familie. Ook hebben we toestemming gevraagd om te filmen en foto’s te maken. Gaandeweg ben ik gestopt omdat het me teveel deed en ben even een korte wandeling gaan doen om én afstand te nemen maar ook de situatie proberen te begrijpen.
Het kind dat was ook mee en was natuurlijk heel blij om haar moeder, oma en anderen te zien. Ik voelde een soort van blijdschap van beide kanten, zowel van het kind als de moeder en oma dat het met een ieder, in perspectief, goed gaat.
De moeder was net komen aanlopen met een baal gras/hooi op haar rug en in een keer begreep ik het. Net als in andere ontwikkelingslanden worden ze niet of nauwelijks geïnformeerd over anticonceptie. Een andere reden is natuurlijk het geloof wat dat verbiedt. Het gevolg is dat er in verhouding heel veel kindjes zijn en die moeten natuurlijk verzorgd en gevoed worden. En als je zelf nog een kind bent en dus op jonge leeftijd moeder bent geworden en je jezelf even verplaatst in het leven hier en het perspectief wat ze hebben, ik begreep het gelijk. Niet dat ik het goedkeur of accepteer, maar begrijp hoe uitzichtloos het leven van zo’n jonge moeder dan kan zijn of is, antwoord is: geen perspectief en niet weten hoe het op te lossen….
En dat is waarom dit kind opgenomen is in het kinderhuis, om haar wel een perspectief te bieden, hetgeen haar moeder niet kon.
Ik kijk er niet echt naar uit, maar weet dat deze bezoeken mij veel zullen gaan leren. Voor vandaag was dit (weer) een les in nederigheid en dankbaarheid…
Voor diegene die alsnog een bijdrage willen doen:
https://projectnest.org/crowdfunding-maaltijden-voor-50-kinderen-voor-1-jaar
